Najczęściej pierwszą rzeczą o jaką proszą swoich nauczycieli adepci fotografowania jest prośba o zdradzenie najlepszych sposobów na uzyskanie dobrych zdjęć. Prośby takie zakładają, że zdjęcia muszą być doskonałe i że wystarczy dowiedzieć się jak sprawić, żeby były one idealne, a wtedy otworzą się podwoje do kariery fotografa.

W rzeczywistości jest tak, że nie ma doskonałych zdjęć i brak jest magicznych formuł, które pozwalają na stanie się sławnym fotografem. Fotografia będzie zawsze subiektywną formą sztuki. Zdjęcie może być wykonane według wszelkich zasad opisywanych w książkach i na kursach a i tak efekt może być daleki od doskonałości. Wynika to wprost z głównej cechy fotografii, mianowicie, że zdjęcie lub obraz wymaga podmiotu, który je ocenia. Fotografii nie można zmierzyć centymetrem lub wagą. Wartość fotografii, w tym także panoram ocenia żywa osoba.

W grę wchodzi więc subiektywizm. Dla jednego człowieka niebieski ma małe znaczenie, dla innego dzieje się tak z kolorem czerwonym. Ktoś preferuje panoramiczne zdjęcia o wysokiej ostrości, z kolei inny woli zamglone i tajemnicze panoramy o pastelowych kolorach.
Dlatego na każdą panoramę należy spoglądać z szerokiej perspektywy, bo na ocenę zdjęcia ma wpływ wiele czynników, których nawet nieraz sobie nie można uświadomić. Np. poniższe zdjęcie można oceniać z punktu widzenia grafika lub fotografa.



Zajmiemy się wówczas oceną efektów graficznych, dobrania barw, strukturą tła, itp. Jednakże gdy na to zdjęcie spojrzy osoba, która niezbyt lubi motyle i owady wówczas jej subiektywna ocena może być całkowicie odmienna, ponieważ podświadome emocje wpływają na wyartykułowany opis zdjęcia. Dlatego nie należy przejmować się różnymi zawirowaniami na swojej drodze do osiągania mistrzostwa w sztuce fotografii, bo jest to dziedzina gdzie subiektywizm oceny odgrywa wielką rolę.